Kapag sumisid tayo sa mundo ng programming o nagsisimulang mag-eksperimento sa mga operating system tulad ng Linux, karaniwan nang mababasa ang terminong repository. Sa madaling salita, masasabi nating ang repository ay isang digital storage space kung saan iniimbak ang data, dokumento, at lalo na ang source code upang makuha, mabago, at maibahagi ito ng isang komunidad ng mga developer o isang partikular na organisasyon.
Bagama't maraming tao ang nag-iisip na ang mga ito ay para lamang sa pag-iimbak ng mga file, ang katotohanan ay ang mga repository ay mahalaga sa paggawa ng modernong software na scalable at secure . Mula sa version control, na pumipigil sa atin na aksidenteng mabura ang trabaho ng isang kasamahan, hanggang sa mga server na nagbibigay-daan sa atin na mag-install ng application gamit ang isang command lamang, ang mga repository ang puso ng modernong software engineering.
Mga Uri ng Repositoryo Ayon sa Kanilang Layunin
Hindi lahat ng repositoryo ay pare-pareho ang ginagawa; maraming iba't ibang bersyon depende sa kung ano ang kailangan mong iimbak at kung paano mo ito gustong pamahalaan. Halimbawa, ang mga repositoryo ng version control ay nakatuon sa pag-archive ng source code at pagtatala ng bawat maliit na pagbabagong nagawa, na nagpapahintulot sa mga developer na bumalik sa mga nakaraang bersyon kung may magkamali (ang sikat na "rollback"). Ang mga klasikong halimbawa rito ay ang GitHub, SVN, o CVS.
Sa kabilang banda, mayroon tayong mga repositoryo ng software , na karaniwan sa ecosystem ng GNU/Linux. Sa halip na raw code, dito natin makikita ang mga pre-compiled na pakete na handa nang i-install, kasama ang kanilang metadata at mga dependency. Ang mga repositoryong ito ay maaaring remote, naka-host sa mga cloud server, o lokal, tulad ng isang installation DVD. Ang mga package manager tulad ng APT sa Debian para sa mga mobile device , yum sa Red Hat, o zypper sa openSUSE ay ginagamit upang pamahalaan ang lahat ng ito.
Mayroon ding iba pang mas tiyak na mga pagkakaiba-iba:
- Mga imbakan ng metadata: Ginagamit sa mga kumplikadong imprastraktura upang mag-imbak ng impormasyon tungkol sa konteksto at kapaligiran ng sistema nang hindi naaapektuhan ang source code.
- Mga repositoryo ng server ng dokumento: Tulad ng arXiv, kung saan ang mga siyentipikong artikulo ay inilalathala at sinusuri ng mga eksperto bago ito maging available.
- Mga repositoryo ng CASE: Espesipikong idinisenyo para sa computer-aided software engineering, na nag-iimbak ng lahat ng dokumentasyon at datos ng proyekto.
Kontrol ng Bersyon: Ang Paghaharap ng Git at SVN
Para sa mga software developer, napakahalaga ang pagpili ng tamang version control tool. Dito pumapasok ang Git at SVN. Bagama't pareho ang kanilang layunin sa pag-bersyon ng code, magkaiba ang kanilang paggana. Ang Git ay isang distributed system , ibig sabihin, ang bawat developer ay may kumpletong kopya ng version history sa sarili nilang makina. Ginagawa nitong napakabilis at nagbibigay-daan para sa offline na trabaho.
Sa kabaligtaran, ang SVN ay gumagamit ng isang sentralisadong modelo . Mayroong iisang server na nag-iimbak ng buong kasaysayan, at ang mga gumagamit ay dapat kumonekta dito upang tingnan ang mga mas lumang bersyon o mag-upload ng mga pagbabago. Bagama't ang Git ay napaka-flexible sa mga branch, ang prosesong ito ay kadalasang mas mahirap sa SVN. Bukod pa rito, ang SVN ay may kalamangan sa mga proyektong may maraming binary file , dahil pinapayagan ka nitong i-lock ang mga file upang walang ibang makapag-edit ng mga ito habang may nagtatrabaho sa mga ito—isang bagay na hindi inaalok ng Git nang natural.
Mga Daloy ng Trabaho at Kolaborasyon sa GitHub
Kapag gumagamit tayo ng mga platform tulad ng GitHub, ang daloy ng trabaho ay nagiging mas organisado salamat sa mga pangunahing konsepto. Ang branching ay kinabibilangan ng paggawa ng kopya ng pangunahing code upang bumuo ng isang bagong tampok o ayusin ang isang bug nang hindi nasisira ang umiiral na gumaganang bersyon. Kapag natapos na ng programmer ang kanilang mga pagbabago, gagawa sila ng isang commit , na mahalagang pag-save ng mga pagbabago gamit ang isang naglalarawang tala.
Upang maisagawa ang mga pagbabagong ito sa opisyal na bersyon, ginagamit ang isang pull request . Sinusuri ng ibang mga kontribyutor ang code, nagmumungkahi ng mga pagpapabuti, at kung maayos ang lahat, isinasagawa ang merge , na isinasama ang mga bagong tampok sa pangunahing branch. Upang ma-optimize ito, maraming mga koponan ang gumagamit ng modelo ng Gitflow , na nag-oorganisa ng trabaho sa mga partikular na branch: Master (produksyon), Develop (pagsasama), Feature (mga bagong tampok), Release (paghahanda ng release), at Hotfix (mga agarang pag-aayos).
Pamamahala at Seguridad ng Pakete
Sa mga operating system, ang repository ay hindi lamang isang koleksyon ng mga file; ito ay isang matalinong sistema. Kasama sa mga package ang impormasyon tungkol sa dependency , na tumutukoy sa iba pang mga programang kinakailangan para gumana ang application. Kapag sinubukan mong mag-install ng isang bagay, awtomatikong hinahanap ng package manager ang mga na-configure na repository para sa mga dependency na ito, kaya hindi mo na kailangang manu-manong i-install ang bawat component.
Mula sa pananaw ng seguridad, ang mga opisyal na repositoryo ang pinaka-maaasahang opsyon. Marami ang gumagamit ng mga digital na lagda upang garantiyahan na ang software ay hindi pinakialaman ng mga ikatlong partido. Kapag ang isang pangkat ay nagtitiwala sa lagda ng isang vendor, ang posibilidad ng pag-install ng malware ay lubhang nababawasan, na ginagawang hindi gaanong kritikal ang paggamit ng antivirus sa ilang mga kapaligiran. Bukod pa rito, may mga repositoryo at serbisyo sa komunidad tulad ng openSUSE Build Service , bagaman ang mga ito ay dapat gamitin nang may higit na pag-iingat dahil hindi ang mga ito opisyal.
Mga Sikat na Kagamitan at Ekosistema
Depende sa lengguwahe ng programming, may mga partikular na repositoryo na pamantayan ng industriya. Halimbawa, sa Python mayroon tayong PyPI (gamit ang pip), sa Node.js mayroon tayong NPM , sa Java ginagamit natin ang Maven , at sa PHP matatagpuan natin ang PECL . Sa kaso ng R, ang CRAN repository ay mahalaga, dahil nagsasagawa ito ng mga automated na pagsubok (autocheck) sa maraming operating system upang matiyak na ang mga iniambag na pakete ay hindi makakasira sa katatagan ng lengguwahe.
Para sa mga kumpanyang kailangang pamahalaan ang sarili nilang mga binary artifact, may mga propesyonal na solusyon tulad ng JFrog Artifactory, Sonatype Nexus, o Apache Archiva . Ang pagpili ng tool ay palaging nakadepende sa kultura ng organisasyon at release cycle ng kumpanya; ang isang team na naglalabas ng mga update oras-oras gamit ang continuous integration ay magkakaroon ng iba't ibang pangangailangan kumpara sa isang team na may static at slow release cycles.
Pinag-uusapan man natin ang pag-iimbak ng source code sa Git o pamamahagi ng mga application gamit ang mga package manager sa Linux, inaayos ng mga repository ang paglikha at pagkonsumo ng software. Dahil sa kombinasyon ng version control, dependency management, at mga collaboration workflow tulad ng Gitflow, libu-libong tao ang maaaring magtrabaho sa iisang proyekto nang walang kaguluhan, tinitiyak na ang code ay matatag, ligtas, at madaling i-update kahit saan sa mundo.
